Uit de pers:

"...Hexagon als ademend organisme.....de leden van dit ensemble zijn muzikaal zozeer met elkaar vergroeid, dat de term ensemble eigenlijk weggelaten zou kunnen worden...een diepe, kleurende melancholie trad hier aan het licht, waarbij Hexagon een bijna driedimensionaal klankbeeld opriep..."
(Brabants Dagblad)

"...Het musiceren gebeurde met een intensiteit die soms adembenemend was..."
(Provinciale Zeeuwse Courant)

"...Het spanningsveld tussen de avontuurlijke inhoud en de klassieke vorm krijgt door de gedreven inzet en het warmbloedige musiceren van het Hexagon Ensemble een extra lading..."
(De Gelderlander)

"…Fraaie gelegenheid om het sextet van Poulenc

in het hart te sluiten..."